
|
A – Yang manis, harum lagi wangi itu Zarul “Kira orang ni taraf cincin gula-gula ni ajelah.” “Sepuluh ringgit tu.” Sungguh-sungguh dia cakap. “Berkira... baru sepuluh dah kecoh... bukannya seribu pun.” Aku jeling dia. “Banyak cakap pula... kalau tak nak bagi balik.” Dia hulur tangan kiri. Tak tahu pula macam ni punya seronok apabila dapat cincin... walaupun hanya cincin gula-gula. “Ni kira orang ‘cuplah’ ni.” Sambung dia lagi. Aku simpan senyum. Tak boleh senyum depan-depan ni, nanti dia perasan! | |





